We zijn met het lezen en bespreken van het Bijbelboek Jesaja gekomen aan het laatste deel, namelijk de hoofdstukken 56 tot en met 66.

Thema van deze hoofdstukken is: Wachten op een nieuwe wereld.

De volgende data zijn er in februari:

12 februari. Dan lezen en bespreken we Jesaja 56 tot en met 58.

26 februari. Dan komt de inhoud van Jesaja 59 tot en met 61 aan bod.

Jesaja 56-66 Wachten op een nieuwe wereld

Hoofdstuk 56 brengt ons bij het zevende en laatste deel van Jesaja’s visioen. Het handelt over de periode na de aankomst van de eerste teruggekeerden uit Babel. Jesaja zag die tijd in een profetisch visioen; wij zien die nu in het klare licht van de geschiedenis. Het was een tijd van hoge verwachtingen en immense mogelijkheden. Er was spanning tussen de teruggekeerden en diegene, vreemdelingen incluis, die het gebied tijdens hun afwezigheid hadden bewoond. Er waren de frustraties die onvermijdelijk worden geassocieerd met beperkt zelfbestuur. Het Judea waarnaar zij terug keerden, was ingelijfd bij het Perzische rijk, zodat zij wel thuis, maar nog steeds niet eigen meesters waren. Hun aantal en middelen waren beperkt en naburige groepen bezagen hen met argwaan of openlijke vijandigheid. In deze omstandigheden waren de uitdagingen die met de stichting van een veilige en levensvatbare gemeenschap gepaard gingen, bijna overweldigend. (Sla de Bijbelboeken Ezra en Nehemia er maar eens op na!)

De gemeenschap leefde in de spanning tussen het ‘reeds’ en het ‘nog niet’. Ze hadden het begin van wat God beloofd had, maar niet de volheid ervan.

Het was in veel opzichten een tijd als de onze, tussen de eerste en tweede komst van Christus. Het koninkrijk van God is gekomen, maar moet nog komen. Wachten test ons geduld en ons geloof.

In de totale omvang van Jesaja’s profetie heeft dit laatste deel zijn plaats tussen de dood en verhoging van de Knecht de HEEREN in hoofdstuk 53, en de voltooiing van de geschiedenis in de nieuwe hemel en de nieuwe aarde in de hoofdstukken 65 en 66. Dat is de periode waarin we nu leven, waarnaar in het Nieuwe Testament verwezen wordt als ‘het laatste der dagen’.