Geen opwas in de genade te bespeuren?

“Maar wast dan op in de genade en de kennis van onze Heere en Zaligmaker Jezus Christus”
2 Petrus 3: 18 a

Elke zonde brengt door haar eigen kenmerken een uiteindelijke afval met zich mee. Maar het genadeverbond voorziet hierin en de Heere komt op Zijn eigen tijd terug om je ziel te overtuigen, te vernederen, te vergeven, te troosten en te vernieuwen. Hij raakt de rots aan en de wateren stromen. Deze wijsheid wordt zelden in één of enkele lessen geleerd. Uiteindelijk begin je te leren dat je niets bent, niets hebt en niets kunt doen, behalve zondigen. En zo wordt je geleidelijk voorbereid om meer van jezelf af te zien, en al je vermogen te putten uit Jezus, de enige Bron van genade.
Je leert meer op je hoede te zijn en minder op je eigen krachten te vertrouwen. Je leert lager over jezelf te denken en hoger over Hem. In deze laatste twee bijzonderheden bestaat eigenlijk, naar mijn oordeel, wat de Bijbel noemt “het opwassen in de genade”. In beide gevallen zal een levende christen steeds meer toenemen. Elke dag zal hij meer van zijn eigen hart te zien krijgen en meer van de kracht, toereikendheid, genade en barmhartigheid van zijn geliefde Verlosser. Maar geen van beide zal volmaakt zijn voordat de hemel zal worden binnengegaan. Daarom geloof ik dat, ook al voel je een aanzienlijke vermindering van de hartstochten die je in het begin wel had, je nog steeds kenmerken van genade kunt zien. Als je een meer evangelische visie hebt, een bedachtzamer oordeel, een meer verootmoedigd hart onder het besef van jouw innerlijke diepe verdorvenheid en een zachtmoediger en volgzamer geest. Als je hart en je verlangens geestelijker zijn, ben je beter in staat om je te vernederen. Als je voornaamste verlangens op Hem gericht zijn en je wandel laat zien dat je Gods geboden, inzettingen en je naaste echt liefhebt, dan kun je veilig concluderen dat het goede werk van Zijn genade in jou over het algemeen toeneemt.

John Newton